W architekturze cerkwi w Trześciance, podobnie jak w innych świątyniach tego wyznania na Podlasiu, wyraźne były wpływy obrządku łacińskiego. Protokół wizytacji parafii z 1725 wskazuje, że w prezbiterium obiektu nie było już typowego dla obrządku bizantyjskiego stołu ofiarnego (żertwiennika), natomiast w 1773 wskazywano, że cerkiew nie posiadała ikonostasu, a jedynie drewniane malowane carskie wrota. Do nawy świątyni wstawiono ławkiI. Matus, Schyłek..., s. 289.. Na wyposażeniu obiektu znajdował się również obraz św. Franciszka z AsyżuI. Matus, Schyłek..., s. 293..
Planując stopniową likwidację Kościoła unickiego i przejście jego wiernych do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, unicki biskup wileński Józef Siemaszko wytypował w 1834 w każdym dekanacie najznaczniejsze i najzamożniejsze świątynie tego wyznania. Cerkiew w Trześciance zaliczono do szesnastu takich świątyń w obwodzie białostockimI. Matus, Schyłek..., ss. 297–298.. Jednak rok później budowla sakralna uległa zniszczeniu wskutek pożaru. Nie odbudowano jej, a parafię zlikwidowano, przyłączając wyznawców do parafii w Puchłach.