Heritage film („kino dziedzictwa”) – termin filmoznawczy określający brytyjskie filmy i seriale kostiumowe lat 80. i 90. XX wieku, odwołujące się do brytyjskiej historii i tradycji, wypełnione atmosferą nostalgii, często stanowiące adaptację klasycznych utworów literackich. Autorem terminu jest Charles Barr, który pierwotnie używał go na określenie brytyjskich filmów z lat 40. XX w., w tym Henryka V Laurence’a Oliviera.
Charakter nurtu Akcja heritage films rozgrywała się najczęściej w okresie od epoki wiktoriańskiej do II wojny światowej. Przeważnie stanowiły adaptacje klasyki literackiej, m.in. utworów Jane Austen, Evelyna Waugha oraz Edwarda Morgana Forstera, ale ich podstawą mogły być też scenariusze oryginalne. Klasyczne filmy tego nurtu z lat 80. nacechowane były uczuciowością i poruszały głównie problemy prywatne, kwestie historyczne i polityczne marginalizując lub ukazując wyłącznie z prywatnej perspektywy. Większy jednak niż na fabułę nacisk położony był na sposób oddania filmowej rzeczywistości za pomocą bogactwa realistycznych, starannie wykonanych i bardzo estetycznych kostiumów, rekwizytów i scenografii oraz ukazywanie uroków tradycyjnego angielskiego pejzażu, często wiejskiego, z okazałymi posiadłościami. Dbano też o wyszukane aktorstwo i urodę języka.