Ustalono trzy jego typy: mundur galowy, mały pierwszyMundur „pierwszy” poprzednio nazywano „zwyczajnym” i mały drugi.
Do munduru galowego używano nadal granatowej kurtki kroju polskiego z karmazynową podszewką. Rabaty pozostały granatowe, a barwa karmazynową utrzymana została na wysokim stojącym kołnierzu i jako wypustki na granatowych mankietach, naokoło łapek przy kieszeniach oraz w szwach rękawów i na plecach. Dodano guziki srebrne „z wyobrażeniem robotą wypukłą orła polskiego”. Na wyłogach napierśnych było czternaście guzików; przy kieszeniach – sześć, z tyłu na fałdach – cztery, przy szlifach – dwa. Pod kurtką noszono kamizelkę białą, której spod kurtki nie było widać.
Mundur mały drugi składał się z fraka granatowego z karmazynowym kołnierzem i wypustkami w szwach, na mankietach i klapkach kieszeni. Kamizelka biała. Spodnie długie z sukna karmazynowego, obszyte sznurkami srebrnymi, albo granatowe bez lampasów i sznurków. Dopuszczalne były też sukienne białe albo nankinowe. Na balach noszono zazwyczaj białe lub czarne krótkie spodnie jedwabne z białym, lub czarnymi pończochami i trzewiki ze srebrną sprzączką. Na głowie noszono czarny kapelusz stosowany obszyty czarną taśmą kamelarową (z miękkiego włosia kozy) z galonem srebrnym do przytrzymywania kokardy przypiętym guzikiem mundurowym.