Oficerowie grenadierów nosili czapkę niedźwiedzią z piórem pąsowym i srebrnym kordonem, oficerowie woltyżerów – na kapeluszach żółtą kitkę, oficerowie fizylierów – kitkę czarną.
Mundur mały oficera składał się z sukiennego granatowego fraka z granatowym kołnierzem i łapkami. Frak zapinany był na dziewięć wielkich guzików. Spodnie sukienne granatowe. Grenadierom przysługiwał kapelusz stosowany z pąsową kitą, oraz granatowy surdut dwurzędowy zapinany na siedem wielkich guzików. W lecie kamizelka i spodnie mogły być białe. Różnicę w stopniach oficerskich uwidocznione były na epoletach.
Cała piechota nosiła epolety złote, felcech i kordonki srebrne, ryngraf mały – pozłacany, z białym orłem w środku. Oficerowie piechoty uzbrojeni byli w płaską francuską szpadę z pozłacaną rękojeścią, w czarnej pochwie i ze skórzanym czarnym pasem. Oficerowie odbywający służbę konno mieli pałasz żółto oprawny z pochwą mosiężną, a ostrogi srebrne. Również oficerowie kompanii wyborczych używali pałasza.
Umundurowanie kawalerii thumb|200px|Strzelcy konni Księstwa Warszawskiego Przepis z dnia 2 marca 1807 określał wygląd mundurów lekkiej jazdy w poszczególnych legiach.