W przeszłości stanowiła teren bagnisty, regularnie zalewany podczas pory deszczowej.
Na wschodniej krawędzi doliny znajduje się miasteczko Ajlabun. Na południowej krawędzi jest miasteczko Bu’ejne Nudżejdat, oraz wioski Uzajr, Rummana i Rummat al-Hajb. W wąwozach w południowo-zachodniej części doliny są kibuc ha-Solelim, moszawy Cippori, oraz wioska Hosza’aja. Na zachodniej krawędzi są miejscowość Bir al-Maksur i kibuc Channaton. Na północnej krawędzi jest miejscowość Kefar Maneda oraz wioska Dumajda.
Historia Proces zasiedlania doliny rozpoczął się w I wieku, w okresie panowania rzymskiego. Po upadku w 135 roku powstania Bar-Kochby, w tutejszych osadach schronili się żydowscy przywódcy i kapłani. W średniowieczu na obrzeżach doliny powstały arabskie osady rolnicze. Po I wojnie izraelsko-arabskiej po 1949 roku dołączyły do nich mniejsze osady żydowskie. Władze izraelskie przesiedliły także do tutejszych wiosek arabskich plemiona beduińskie z północy kraju.