Ludwik Mucha (ur. 11 sierpnia 1904 w Smrokowie, zm. 16 lutego 1962 w Starych Drzewcach) – kapelan, hubalczyk, żołnierz Armii Krajowej, podpułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys W rodzinie był najstarszy z siedmiorga rodzeństwa. Egzamin maturalny złożył w gimnazjum księży pijarów w Krakowie i przebywał tam do 1928, do ukończenia studiów teologicznych i filozoficznych w Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia kontynuował w latach 1928–1932 w Paryżu w Instytucie Katolickim, w którym przyjął święcenia kapłańskie. Podczas studiów nawiązał łączność z polskimi ośrodkami emigracyjnymi i uczestniczył w pracach wychowawczych harcerstwa polskiego. Był członkiem Kongregacji Św. Filipa Nereusza. Po powrocie do kraju zatrzymał się w klasztorze w Gostyniu, w miejscowym gimnazjum uczył języka francuskiego. W 1938 przeniesiony do filialnego klasztoru księży filipinów w Studziannie, gdzie zastał go wybuch wojny.