W czasie parowania wody te "linie przypływu" można łatwo zidentyfikować. Efekt kapilarny jest opisywany przez Prawo Jurina, które określa że maksymalna wysokość zawilgocenia kapilarnego jest odwrotnie proporcjonalna do promienia kapilary. Istnieją fizyczne modele zawilgocenia kapilarnego oraz pomiary eksperymentalne. Rising Damp: Capillary Rise Dynamics in Walls Christopher Hall and William D. Hoff, Proceedings: Mathematical, Physical and Engineering Sciences , Vol. 463, No. 2084 (Aug. 8, 2007), pp. 1871-1884 Hall, C. and Hoff, W. D., 2002, Water transport in brick, stone, and concrete, London, Taylor & Francis Wyniki pokazują, że wilgoć kapilarna zależy od szerokości murów, sorpcji materiału, własności zaprawy murarskiej, i warunków zewnętrznych takich jak gradient temperatury. Diagnostyka zawilgocenia dokonywana jest na podstawie pomiarów i obserwacji. Obserwacje polegają na ocenie linii przypływu na murze (obecności soli). Jedną z najbardziej wiarygodnych metod jest pobranie próbek z mury i ocena wilgotności oraz ilości soli w materiale. Często ta metoda jest inwazyjna i niedogodna dla właścicieli budynku. Inna technika polega na pomiarze przewodności elektrycznej.