mały|Oblężenie Mantui 1799 r. Oblężenie Mantui – czteromiesięczne oblężenie wojsk francuskich przez wojska austriackie podczas wojny II koalicji antyfrancuskiej (od kwietnia do lipca 1799), zakończone poddaniem twierdzy przez francuskiego generała François-Philippe'a de Foissac-Latoura.
Kapitulacja miała tragiczne następstwa dla żołnierzy 2 Legii Legionów Polskich dowodzonych przez Józefa Wielhorskiego i walczących u boku Francuzów, których zgodnie z układem kapitulacyjnym francuskie dowództwo wydało Austriakom jako ich poddanych.
Literacki opis oblężenia zawiera ostatni (17) rozdział I tomu Popiołów Stefana Żeromskiego, zatytułowany Mantua.
Topografia i stan obrony W 1799 roku twierdza w Mantui miała kształt nieregularnego czworoboku o obwodzie 7800 metrów. Od zachodu okalała ją rzeka Mincio, od północy rozlewająca się w jeziora Górne, Środkowe i Dolne. Od południa i wschodu dostępu bronił kanał Pajolo i bagna. Jeziora Górne od Średniego oddzielał most Molini osłonięty cytadelą, a Średnie od Dolnego – most św. Jerzego osłonięty fortem o tej nazwie. Najważniejszym umocnieniem części zachodniej były położone na wzniesieniach bastiony Pradelli chroniące styk bagien i Jeziora Górnego oraz tamę Pajolo.