W tym okresie biorąc udział we współzawodnictwie między zakładami Zjednoczenia Przemysłu Obrabiarek i Narzędzi FPiU dwukrotnie zdobyła sztandar przechodni – w roku 1963 i 1965. W zmodernizowanej odlewni uruchomiono produkcję odlewów skorupowych, dzięki czemu zdolność produkcyjna fabryki wzrosła z 1700 do 6200 ton rocznie. Przedsiębiorstwo zrezygnowało z rzemieślniczych metod pracy, przechodząc na nowe masy formierskie i rdzeniowe, z metody formowania na sucho do formowania na wilgotno. Stworzono też Dział Głównego Metalurga, który odciążył odlewnię od spraw technicznego przygotowania produkcji i technologii. Zaczęto produkować żeliwo sferoidalne, stosować żywice epoksydowe do produkcji modeli, wprowadzono również wodne chłodzenie pancerza żeliwiaka.
W latach 1966–1970 Fabryka Przyrządów i Uchwytów wprowadziła do produkcji trzpienie frezarskie długie i krótkie, trzpienie tokarskie w układzie calowym i metrycznym, pneumatyczne cylindry do koników i pneumatyczne imadła ślusarskie o dwóch typowielkościach, uchwyty samocentrujące w układzie calowym i metrycznym, cztery nowe odmiany mocowania uchwytów na końcówce wrzeciona oraz uchwyty samocentrujące dokładne.