Sámuel Brassai (ur. 15 czerwca 1797 lub 1800 w Torockó lub Torockószentgyörgy, zm. 24 czerwca 1897 w Koloszwarze) – węgierski językoznawca, filozof, przyrodnik, „ostatni erudyta z Siedmiogrodu". Zajmował się geografią, historią, statystyką, ekonomią, zagadnieniami z teorii muzyki, estetyki, krytyki artystycznej. Był członkiem korespondentem (1837), członkiem rzeczywistym (1865) i członkiem honorowym (1887) Węgierskiej Akademii Nauk.
Młody Brassai już w rodzinnym domu uczył się muzyki, nauk przyrodniczych i języka niemieckiego. Do trzynastego roku życia był uczony przez ojca, który stosował nowatorskie metody nauczania – zamiast wykuwać reguły na pamięć, syn musiał samodzielnie odnajdywać je w podręcznikach.
W 1834 roku przeniósł się do Koloszwaru, gdzie założył i wydawał w celach edukacyjnych gazetę Vasárnapi Újság (Gazeta Niedzielna). W 1837 roku został wykładowcą w unitariańskiej szkole wyższej w Koloszwarze i prowadził wykłady z historii i geografii, a później także z matematyki i nauk przyrodniczych. W 1845 roku został profesorem filozofii. Jego działalność związana jest z przyjętą w 1841 roku reformą edukacji, w której językiem nauczania była łacina, a nie tylko język węgierski.