W 1962 roku wprowadzono do użytkowania samoloty japońskiej produkcji Fuji KM-2. Zastąpiły one samoloty SNJ i T-34A. Z zakupionych maszyn w celu zastąpienia samolotów SNB wybrano Beechcraft B65 Queen Air dla szkolenia załóg i śmigłowce QH-50D DASH. Dzięki negocjacjom firmy Mitsubishi uzyskana została licencja na produkcję śmigłowców Sikorsky S-55A, S-61A, HSS-2/2A/2B Sea King oraz S-62J. Firma Kawasaki uzyskała licencję na produkcję Boeing-Vertol 107 oraz P-2J. Japońskie samoloty NAMC YS-11 zastąpiły Douglasy R4D. Firma ShinMaywa rozpoczęła produkcję samolotów PS-1 do zwalczania okrętów podwodnych i patroli. W latach 70. XX wieku w dalszym ciągu odmłodzono flotę powietrzną zakupując Hughes OH-6J/D/DA, Beechcraft C90 King Air, P-2J, ShinMaywa US-1/1A. W 1981 roku wprowadzano samoloty P-3C Orion. Dzięki ich licencyjnej produkcji rozbudowywano ilość jednostek i baz lotniczych. Przez następne dwie dekady zakupiono: UH-60J Black Hawk, MH-53E Sea Dragon, Fuji T-5, Learjet 36A. W marcu 1994 roku dopuszczono do służby w Japońskich Morskich Siłach Samoobrony kobiety. W 2005 roku w zakładach Mitsubishi rozpoczęła się produkcja śmigłowców SH-60K, które zastąpiły SH-60J.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Japońskie Morskie Siły Samoobrony · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.