Bitwa pod Wąsoszem – potyczka stoczona 23 kwietnia 1863 roku pomiędzy powstańcami styczniowymi mjr. Aleksandra Lütticha a wojskami rosyjskimi pod dowództwem pułkownika SuwarowaBitwy i potyczki 1863–1864.Stanisław Zieliński. nakł. Funduszu Wydawniczego Muzeum Narodowego Polskiego, Rapperswil 1913,s.198.
Przebieg bitwy
Naczelnik wojskowy powiatu wieluńskiego, mjr Aleksander Lüttich, 23 kwietnia 1863r w godzinach porannych otrzymał informację, że płk. Suwarow z dwoma rotami piechoty (400 żołnierzy) i 50 kozakami wyruszył z Działoszyna w kierunku Parzymiech. Lüttich nie chcąc przyjąć bitwy i obawiając się okrążenia, wydał rozkaz wymarszu w kierunku lasów więckich w pobliżu Wąsosza, gdzie dotarł wczesnym popołudniem.
Po otrzymaniu wiadomości od zwiadowców, że Rosjanie zmienili kierunek marszu i znajdują się w pobliżu, w rębielickich lasach, postanowił przyjąć bitwę. Zarządził dwugodzinny odpoczynek, po czym jego żołnierze zajęli dogodne pozycje na skraju lasu. Około 16 czaty dały znak, że pojawił się wróg. Ponieważ inne informacje zwiadu wskazywały na możliwość ataku z tyłu, Lüttich przegrupował swój oddział. Powstańcy cofnęli się około pól wiorsty. Przypadkowy wystrzał zdradził rosyjskie pozycje w gąszczu leśnym i pozwolił uniknąć zasadzki. Samo starcie było głównie wymianą ognia z broni strzeleckiej.