Barbara, imię świeckie Jelizawieta Dmitrijewna Błochina (ur. 1843, zm. 23 grudnia 1915) – rosyjska mniszka prawosławna, pierwsza przełożona Piuchtickiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej.
Pochodziła z rodziny kupieckiej, straciła ojca jako dwumiesięczne dziecko. Od dziesiątego roku życia żyła w monasterze Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Kostromie. W klasztorze nauczyła się wyszywania, śpiewu cerkiewnego, służyła w cerkwiach jako lektorka i chórzystka, uzyskała dyplom siostry miłosierdzia. Pracowała w tym charakterze w szpitalach polowych w czasie wojny rosyjsko-tureckiej lat 1877–1878. Wieczyste śluby mnisze złożyła 12 sierpnia 1887.
W 1888 została skierowana do guberni estońskiej w celu organizacji żeńskiej wspólnoty prawosławnej przy cerkwi w Jõhvi. W 1891 wspólnota została przeniesiona na miejsce znane jako Pühitsetud (błogosławione, Piuchtice w wersji zruszczonej) i otrzymała wezwanie Zaśnięcia Matki Bożej. Mniszka Barbara wprowadziła w niej pełną regułę zakonną; rok później wspólnota uzyskała status monasteru cenobitycznego.