Górna część rury akceleratora, ze źródłem jonów (7), połączona jest z elektrodą zbiorczą. Dolny koniec rury, o potencjale ziemi, zamknięty jest tarczą (8) bombardowaną przez przyspieszone cząstki. Jony po wyjściu ze źródła doznają przyspieszenia przez napięcie:
gdzie: Q – ładunek zgromadzony na elektrodzie zbiorczej, C – pojemność elektrody względem ziemi.
Akcelerator ciśnieniowy W celu zmniejszenia upływu ładunku, a tym samym zwiększenia napięcia uzyskiwanego w akceleratorze umieszcza się go w szczelnej komorze wypełnionej, np. azotem lub freonem pod ciśnieniem kilkunastu atmosfer. Maksymalne energie osiągane w akceleratorach tego typu są rzędu 10 MeV.
Akcelerator tandemowy Podwojenie energii do jakiej mogą być przyspieszane cząstki uzyskuje się Van de Graaffa typu tandem. Uzyskuje się je zmieniając w trakcie przyspieszania znak ładunku jonów, tak że są przyspieszane dwukrotnie tym samym napięciem. Jony dodatnie wytworzone na zewnątrz akceleratora przechodzą przez kanał z gazem o niskim ciśnieniu gdzie przyłączają elektrony. Gdy jon uzyska ładunek ujemny jest przyspieszany w kierunku elektrody akceleratora, po minięciu której przechodzą w pobliżu elektrody zabierającej im elektrony tak, że stają się jonami dodatnimi, są odpychane przez elektrodę powtórnie są przyspieszane.