Zuzanna i starcy – dwa obrazy holenderskiego malarza Rembrandta Harmenszoona van Rijn datowane na 1636 i 1647 rok.
Geneza obrazu Temat obrazu został zaczerpnięty ze Starego Testamentu, z Księgi Daniela. Motyw opowiada o Zuzannie, pięknej żonie Joakima, i dwóch starcach – sędziach, którzy zakochali się w niej. Kiedy dziewczyna brała kąpiel, na brzegu pojawili się starcy. Postanowili ją zdobyć, lecz ich zaloty zostały odrzucone. Wówczas urażeni oskarżyli ją o cudzołóstwo. Za ten czyn groziło dziewczynie ukamienowanie. Na szczęście ujął się za nią młody prorok Daniel. Wykazał on ich nieprawość i kłamstwa za co zostali skazani na śmierć, a Zuzanna odzyskała cześćKsięga Daniela Dn 13,1-63..
Opis dzieła Rembrandt dwukrotnie podchodził do motywu Zuzanny. Po raz pierwszy w 1636 roku namalował Zuzannę w kąpieli. Mistrz skupił się na postaci nagiej dziewczyny, wstydliwie zasłaniającej łono. Jej twarz nie wyraża przerażenia, a raczej zaskoczenie. Po lewej stronie widać mury miasta, po prawej Rembrandt namalował bujną zieleń. Tylko jeden szczegół widoczny na tle krzaków zdradza, iż nie jest to tylko przedstawienie młodej dziewczyny podczas toalety. Rembrandt namalował bowiem widoczną zza krzaków twarz jednego ze starców.