W kadencjach 1930–1935 i 1935–1938 był senatorem III i IV kadencji wybranym z województwa wołyńskiego. W kadencji 1930 roku pracował w komisjach: komisji administracyjno-samorządowej (był jej sekretarzem), oświaty i kultury, spraw wojskowych, w kadencji 1935 roku działał w komisjach: administracji (od sesji 1936/37), opieki społecznej (sesja 1925/36), prawniczej i skarbowej (od sesji 1936/37).
II wojna światowa i po wojnie 17/18 września 1939 roku został aresztowany w Równem. Był więziony w Kowlu, od sierpnia 1940 roku we Włodzimierzu Wołyńskim. Wiosną 1941 trafił do obozu w StarobielskuSławomir Kalbarczyk, Z badań nad losami polskich parlamentarzystów represjonowanych przez władze sowieckie w latach 1939–1941, [w:] Okupacja sowiecka ziem polskich 1939–1941, pod red. Piotra Chmielowca, Rzeszów – Warszawa, 2005, s. 165–166.. Został uwolniony na mocy układu Sikorski-Majski i wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR gen. W. Andersa. Po ewakuacji z ZSRR dotarł w 1942 roku przez Iran do Rodezji, gdzie pracował jako nauczyciel historii i łaciny w gimnazjum polskim, następnie przebywał na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii. Na wychodźstwie był prezesem Związku Ziemian Wołynia, od kwietnia 1951 mieszkał w Polskim Osiedlu w Penrhos (Walia).