Granica brandenbursko-polska – granica dzieląca terytoria Królestwa Polskiego i Marchii (a następnie Elektoratu) Brandenburgii w latach 1249–1252 do 1701 roku.
Historia Granica powstała w okresie rozbicia dzielnicowego, kiedy to Brandenburgia zawładnęła ziemią lubuską w latach 1249–1252.
W 1320 roku granica biegła od styku granic Śląska (ks. głogowskie), Wielkopolski i Brandenburgii (na zachód od Kargowej) w kierunku północnym na zachód od Międzyrzecza i Skwierzyny. Po dojściu do Warty przybierała kierunek północno-wschodni, początkowo równolegle do Noteci na południe od Santoku i Drzenia, następnie od Wielenia po Ujście opierała się o Noteć. Potem biegła w kierunku północnym korytem Gwdy i na północ od Złotowa dochodziła do styku granic Polski, Brandenburgii i Pomorza (ks. wołogoskie).
Po włączeniu do Polski powiatu wałeckiego w 1368 roku i zhołdowaniu Santoka (1365–1370) granica przesunęła się na zachód i podzielona została na dwa odcinki rozdzielone terytorium pomorskim. Biegła od styku granic Śląska w kierunku północnym, na zachód od Międzyrzecza, Skwierzyny i Santoka do styku granic Polski, Brandenburgii i ks. szczecińskiego w okolicach Barlinka.