Zygmunt Głowacki (ur. 21 marca 1877 w Trzemesznie, zm. w grudniu 1939 w Warszawie) – polski prawnik, działacz poznański, polityk, senator w II RP.
Życiorys Wykształcenie Uczył się w gimnazjach w Gnieźnie i Drawsku Pomorskim. Zdał maturę (egzamin abituriencki) 9 marca 1899 roku. Studiował ekonomię i prawo na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium i Greifswaldzie. 17 listopada 1904 roku w Greisfaldzie obronił doktorat z nauk prawniczych. Przedtem zdał egzamin referendarski we Wrocławiu (1902), później asesorski w Berlinie (1907).
Działalność niepodległościowa Będąc uczniem gimnazjum działał w tajnym Towarzystwie Tomasza Zana. Ze względów politycznych opuścił Gniezno w 1897 roku i przeniósł się do Drawska Pomorskiego.
W maju 1917 roku (według innych źródeł w 1914 roku) powołany do armii niemieckiej (do listopada 1918 roku służył jako podoficer w sądach wojennych w Poznaniu). W 1918 roku był członkiem Komendy Głównej Straży Obywatelskiej i organizatorem sądownictwa w czasie Powstania Wielkopolskiego, następnie organizatorem Straży Ludowej w Poznaniu (w której szeregach uczestniczył w oswobodzeniu Poznania). Od maja 1919 roku służył jako oficer sądowy w Inspekcji Obrony Krajowej.