Choć taka rola może się wydawać uwłaczająca, zawód ten cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem wielkich rzesz młodych dziewcząt, które widzą w nim szansę na awans społeczny i finansowy.
Drugi wątek koncentruje się na ówczesnym premierze Włoch Silvio Berlusconim, który jako właściciel największego komercyjnego nadawcy telewizyjnego, a także dzięki kontroli sprawowanej nad mediami publicznymi, połączył w jednym ręku władzę polityczną i medialną, de facto podporządkowując niemal całą włoską telewizję własnym potrzebom politycznym. Trzecia poruszona kwestia dotyczy bezwzględności i cynizmu wielu celebrytów oraz osób funkcjonujących w ich otoczeniu, a także łatwości kreowania we Włoszech medialnych idoli. Jako przykład ukazany jest Fabrizio Corona, protegowany jednego z przyjaciół Berlusconiego, który najpierw zarabiał pieniądze robiąc celebrytom kompromitujące zdjęcia i zmuszając do ich wykupienia. Ostatecznie trafił za to do więzienia, ale dzięki umiejętnej autokreacji i wpływowym przyjaciołom po wyjściu na wolność sam został gwiazdą. Film ukazuje, że przy całym swoim egotyzmie, Corona zachował świadomość tego, iż cała jego kariera jest sztuczną kreacją – przynoszącą mu jednak wielkie zyski.