Powstawały także liczne inne kąpieliska oraz łaźnie w wśród których wyróżniano łaźnie rzeczne wykorzystujące wody rzek także do bezpośredniej kąpieli w okresach letnich, podobnie jak w łaźni i kąpielisku Zirtzowa na Tamce. Na początku XX wieku w mieście czynnych było kilka kąpielisk rzecznych. Pięć z nich podlegało zarządowi miasta. Cztery kąpieliska były całkowicie zadaszone i doświetlone świetlikami. Pozostawały one w swojej lokalizacji nie rozbierane na okres zimy. Kąpieliska rzeczne tworzone były głównie w obrębie Śródmiejskiego Węzła Wodnego na podobnych zasadach jak wyżej opisane: pomosty cumowano przy brzegach, głównie zlokalizowanych tu wysp, w tym między innymi przy wyżej wymienionej Tamce, ale także przy Wyspie Piasek, Bielarskiej i Słodowej.
Wśród innych kąpielisk na Odrze wymienić można: kąpielisko na Kanale Młyna Maria, położonej poniżej młynów Maria i Feniks, kąpielisko Linderera na Tamce, brzeg południowy (Kanał Jazu Macieja), kąpielisko Juliusa Böttgera z 1868 roku, na Tamce, brzeg północny (Odra Południowa), zbudowane jako drewniana konstrukcja ozdobiona elementami nawiązującymi do architektury antycznej w postaci szeregu prostych kolumn doryckich, dostępne były tu również prysznice i przebieralnie oraz miejsce przeznaczone na wypoczynek, kąpielisko E.