Stosowność użycia obu typów odmian językowych można uważać za uzależnioną od okoliczności społecznych.

Terminologia W piśmiennictwie występują również bliskoznaczne określenia: „język literacki”, „język ogólnonarodowy”, „język ogólny”, „język kulturalny”, „dialekt literacki”, „dialekt standardowy”, „dialekt kulturalny”, „narzecze ogólne”. Termin „język standardowy”, pochodzący z anglojęzycznej tradycji lingwistycznej, ma charakter międzynarodowy i uchodzi za stosunkowo neutralne określenie tej odmiany języka; bywa uważany za nowoczesny zamiennik terminu „język literacki”. Na gruncie polskim mówi się częściej o „języku ogólnym”, „języku literackim” lub „języku kulturalnym”. Miano języka ogólnego bywa jednak także przeciwstawiane językowi specjalistycznemu (fachowemu), językowi literatury, prozy artystycznej czy poezji. Również termin „język literacki”, używany przede wszystkim w kontekście słowiańskim i wskazujący na nośnik w postaci piśmiennictwa, może być definiowany i rozumiany na rozmaite sposoby. Pojęcie języka literackiego jest niekiedy odnoszone do takich oficjalnych odmian języka, które ugruntowały się w ograniczonym zakresie – lub jedynie wśród niektórych warstw społeczeństwa (przykładem jest np.