W 1895 roku H. Victor McKay założył kompanię „Sunshine Harvester”, w której ciągle doskonalił swój kombajn. W 1916 roku, dzięki ulepszeniom Hadleya Shepherda, kompania zaczęła produkować nowe kombajny oczesujące, w których pod grzebieniem umieszczono aparat tnący, a masę oczesaną transportowano podajnikiem. Takie konstrukcyjne właściwości rozszerzały możliwości żniwiarki, pozwalając na zbiór wilgotnego i wyległego zboża. Po zmianie właściciela w 1950 roku kompania wstrzymała produkowanie kombajnów oczesujących pod marką handlową „Sunshine”, a sześć lat później wycofała je z produkcji.
Rosyjskie żniwiarki oczesujące W 1868 roku agronom Andriej Własienko z guberni twerskiej zaprezentował maszynę rolniczą „Konna żniwiarka do zbioru zboża na pniu”, która stanowiła połączenie kosiarki, urządzeń transportujących i młocarni. Maszynę ciągnęły dwa konie, prowadzone przez jednego furmana. Ze słów Własienki ta maszyna zastępowała pracę 20 kosiarzy i była osiem razy wydajniejsza od amerykańskiej żniwiarki McCormika. Podobną maszynę w guberni samarskiej stworzył M. Gumilin, który wykorzystał doświadczenia Własienki. Żadnej z tych maszyn nie zaczęto produkować na większą skalę. W 1869 roku Własienko opatentował swój wynalazek.