W 1728 do świątyni wstawiono portatyl. W 1734 w cerkwi św. Michała Archanioła umieszczono nowe carskie wrota zdobione motywem liści akantu. W cerkwi nadal znajdował się także czterorzędowy ikonostas.
Dokumenty kolejnej wizytacji cerkwi w 1747 wskazują na korzystanie w świątyni z polskojęzycznego Ewangeliarza oraz łacińskiego mszału. Nie wspomniano również o ikonostasie, pozostały jedynie carskie wrota. W 1755 do świątyni wstawiono monstrancję, którą wcześniej w Supraślu konsekrował biskup piński. Wizytacja z 1758 informuje o wstawieniu do cerkwi organów i wcześniejszym usunięciu carskich wrót. W prezbiterium świątyni znalazł się ołtarz wykonany według wzorców łacińskich z trzema antyminsami i dwoma portatylami. Innym typowo łacińskim elementem wyposażenia były figury św. Tomasza z Akwinu i św. Jacka.
Począwszy od 1759 do lat 30. XIX w. w świątyni starokornińskiej naprzemiennie służyli duchowni uniccy i rzymskokatoliccy. Parafia w Starym Korninie należała do dekanatu bielskiego unickiej metropolii kijowsko-wileńskiej (łącznie działało w niej 18 placówek duszpasterskich).
W 1838 do parafii w Starym Korninie należały 1773 osoby. Była to jedna z kilku placówek w regionie, w których w latach 30. XIX w.