Kościół klasztorny Obecny kościół poklasztorny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny oraz świętych Piotra i Pawła zawdzięcza swój wygląd powojennej odbudowie. Kościół jest świątynią orientowaną, trzynawową, pięcioprzęsłową na planie prostokąta w układzie halowym. Kościół zwieńczony jest dwuspadowym dachem oraz dwiema niskimi wieżami od zachodu. W architekturze kościoła zachowały się oryginalne detale architektoniczne, takie jak głowice filarów i służek, wsporniki i fragmenty gzymsów dekorowane motywami roślinnymi oraz zwornik sklepienny w południowym ramieniu
Wyposażenie świątyni w znacznej mierze uległo zniszczeniu podczas ostatniego pożaru, dlatego jest dość skromne. Ołtarz główny wykonany w 1960 wykonany został na wzór ołtarza z 1799 roku. Jest to ołtarz kamienno-ceglano-gipsowy. W centrum ołtarza znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Obudowę części środkowej ołtarza tworzą kolumny i pilastry, między którymi w głównej części ołtarza stoją naturalnej wielkości rzeźby świętych Piotra i Pawła. W kościele znajdują się stalle wykonane w 1713, sprowadzone w 1970 z katedry gnieźnieńskiej. Wartość zabytkową ma również późnogotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z około 1510, zachowana z przedwojennego kościoła.