Po całkowitym zakończeniu fazy regeneracji zbiornik jest gotowy do kompresji i ponownej pracy w fazie adsorpcji.

Do ponownej kompresji najpierw (faza K1) wykorzystuje się gaz ze zbiornika będącego w fazie dekompresji a następnie gaz oczyszczany (faza K2). Gdy zbiornik osiągnie ciśnienie robocze, cały cykl rozpoczyna się od nowa.

Historia Początek rozwoju technologii PSA przypada na lata trzydzieste XX wieku. Pierwsze prace na jej temat opublikowali Finlayson i Sharp (dla British Celanese Corp.), Hasche i Dargan oraz Perley. Prace nad rozwojem tej technologii szły powoli. W latach 50. rozwojem tej technologii zajmował się Kahle, Skarstrom (dla Esso), de Montgareuil i Domine (dla Air Liquide). Technologia ta zyskała znaczenie pod koniec lat 70., kiedy liczba publikacji i patentów wzrosła kilkukrotnie (z kilku do kilkudziesięciu rocznie). Obecnie badania koncentrują się na zastosowaniu nowych adsorbentów (głównie zeolitów) oraz usprawnieniem automatyki (co wynika z konieczności stosowania coraz bardziej złożonych i szybszych cykli pracy).