Wtedy też zetknął się z serbskim malarzem Janem Dymiczem (Ivanem Dimiciem). Po Powstaniu Warszawskim, w którym Lewiński wziął udział, młode małżeństwo zostało wywiezione do hitlerowskiego obozu pracy w Six (Seddiner See) pod Poczdamem. Po jego wyzwoleniu przedostało się przez Legnicę do Bydgoszczy, a w 1946 zamieszkało w Szczecinie. Obejmując pracownię przy ul. św. Wojciecha 1, Sławomir współorganizował lokalny oddział Związku Polskich Artystów Plastyków, do którego należał od 1945. W Związku tym pełnił szereg funkcji: dwukrotnie był prezesem okręgu szczecińskiego, był również przewodniczącym sekcji rzeźby i członkiem komisji rewizyjnej Zarządu Głównego. W latach 1948–50 wykładał rzeźbę w Ognisku Młodzieży Liceum Plastycznego w Szczecinie.

W 1955 został odznaczony Medalem 10-lecia Polski LudowejLista osób odznaczonych „Medalem 10-lecia Polski Ludowej” (.)

Jego prace były eksponowane na wystawach indywidualnych w Szczecinie, Warszawie i Szwecji (1978) oraz na wystawach i prezentacjach zbiorowych m.in. w Danii (1960), NRD (1963), ZSRR (1965), Włoszech (1968, 1973, 1975), Hiszpanii (1973, 1974), Czechosłowacji (1974), Norwegii (1974, 1976), RFN (1976).