Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1920 i kontynuował służbę w 2 pułku ułanów w Suwałkach. W grudniu 1927 roku został powołany z Oddziału II Sztabu Generalnego do złożenia egzaminu przedwstępnego do Wyższej Szkoły Wojennej. W 1928 roku znajdował się w dyspozycji komendanta kadry oficerów kawalerii. Z dniem 1 listopada 1928 roku został przeniesiony do 2 pułku ułanów. W grudniu 1929 roku, po ukończeniu kursu próbnego i odbyciu „przepisanego stażu liniowego” został powołany na dwuletni kurs 1929/31 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie na stanowisko I oficera sztabu. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. Od 1935 służył w Departamencie Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 26. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1937 został mianowany szefem sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii w Warszawie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej.