Rudolf Geyer (ur. 21 października 1897 w Ostrowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jakuba i Józefy z Pierożyńskich. W latach 1915–1918 walczył w szeregach armii Austro-Węgier m.in. na terenie Hercegowiny, we Włoszech, a pod koniec wojny na froncie rosyjskim. Jego oddziałem macierzystym był batalion strzelców polnych nr 4. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W czasie służby wojskowej w armii ukończył rozpoczęte przed wojną gimnazjum.
W 1918 roku zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii. Z dniem 1 lutego 1920 został warunkowo, aż do zakończenia prac Komisji Weryfikacyjnej awansowany do stopnia porucznika.