Wiosną 1931 został przesunięty w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym na stanowisko kierownika pracowni patologicznej (dział III), 1 stycznia 1933 na stanowisko kierownika działu III, a 22 marca 1934 znów przesunięty na stanowisko kierownika działu (od 1936 dział badań lekarskich i ratownictwa). 25 września 1934 został delegowany do Ameryki na zjazd lekarzy wojskowych. W 1936 mieszkał w Warszawie przy ulicy Krasińskiego 6Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski..., s. 1330.. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 1. lokatą w korpusie oficerów zdrowia (grupa lekarzy). W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko komendanta 9 Szpitala Okręgowego w Brześciu. 21 października 1938 jego bezpośredni przełożony, szef sanitarny Okręgu Korpusu Nr IX pułkownik lekarz Nikodem Butrymowicz napisał w rocznej liście kwalifikacyjnej za 1938: „oficer robi wrażenie przemęczonego. Żona chora na gruźlicę płuc. Warunki rodzinne wywierają ujemny wpływ na wykonywanie obowiązków służb. (żona mieszka w Warszawie, prowadzenie 2-ch domów, ciagła troska o zdrowie żony) (...) Zdolności wojskowych ani też potrzebnego wyrobienia nie posiada. Brak zdolności kierowniczych. Wykonawca dobry. W ciągu 6-ciu miesięcy pełnienia funkcji kmdta szpitala żadnych wyników, świadczących o własnej pracy, nie wykazał.