Pacyfikacja wsi Torzeniec – zbrodnia wojenna popełniona przez niemiecki Wehrmacht podczas kampanii wrześniowej 1939 roku. W dniach 1–2 września 1939 żołnierze niemieckiej 10 Dywizji Piechoty zamordowali w Torzeńcu 37 osób, a samą wieś częściowo spalili.
Masakra w nocy z 1 na 2 września 1 września 1939 około godziny 19:00 do Torzeńca wkroczyli żołnierze niemieckiego 41 pułku piechoty (wchodził on w skład 10 Dywizji Piechoty). Początkowo Niemcy zachowywali się poprawnie. Wezwali mieszkańców wsi do zachowania spokoju, zapewniając jednocześnie, że nie grozi im żadne niebezpieczeństwo. W międzyczasie przez Torzeniec nieustannie przechodziły kolumny niemieckiego wojska.
Około godziny 23:00 we wsi wybuchła gwałtowna strzelanina, w wyniku której zginęło trzech niemieckich żołnierzy, a czterech odniosło rany. Z najwyższym trudem udało się powstrzymać wybuch paniki w niemieckich oddziałach. Żołnierze byli przekonani, że padli ofiarą ataku polskich partyzantów wspieranych przez ludność Torzeńca. Twierdzono, że w strzelaninie wzięli udział „wszyscy mieszkający we wsi mężczyźni, a w pojedynczych przypadkach – jak ustalono ponad wszelką wątpliwość – nawet kobiety”. Oficjalna niemiecka wersja wydarzeń, którą przedstawiono w dzienniku wojennym 41 pułku piechoty, zawiera jednak wiele sprzeczności.