Wędrowiec urzeczonyW starszym wydaniu polskim - Pielgrzym urzeczony. Por. M. Leskow, Utwory wybrane, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s.63. (oryg. ros. Очарованный странник) – opowiadanie Nikołaja Leskowa po raz pierwszy opublikowane w 1873.
Okoliczności powstania i publikacja utworu Leskow napisał Wędrowca urzeczonego przed 1873. Inspiracją dla niego była powieść Przygody Telemacha, pierwotny tytuł opowiadania brzmiał zresztą Czarnoziemny Telemach. Obydwa utwory opowiadają o podróży tytułowego bohatera, w toku której zdobywa on nowe doświadczenia, moralnie się doskonali, przebywając nadzwyczajnie przygody. Innymi tekstami, które wpłynęły na kształt dzieła Leskowa, były Martwe dusze i Don Kichot.
Na początku tego roku autor przesłał tekst Michaiłowi Katkowowi, który jednak negatywnie ocenił utwór, stwierdzając, że opracowane dzieło nadaje się co najwyżej jako podstawa do dalszej pracy literackiej. Katkow nie chciał drukować opowiadania także ze względu na scenę, w której metropolita Filaret zgadza się na modlitwy za samobójcówW. Jakubowski, Wstęp [w:] M. Leskow, Utwory wybrane, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s.XXXIX-XLIV.