Antoni Bielawski (ur. 2 stycznia 1919 w Lipnikach na Wołyniu, zm. 4 lipca 1997 w Gdańsku) – uczestnik II wojny światowej w szeregach Armii Czerwonej i ludowego Wojska Polskiego, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL.
Życiorys W 1937 skończył gimnazjum w Równem. Członek Związku Strzeleckiego i Polskiej Macierzy Szkolnej. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Czerwonej i armii Berlinga. Służył w 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Uczestnik bitwy pod Lenino. W 1944 skończył kurs NKWD w Kujbyszewie, następnie od 2 września 1944 był referentem Bezpieczeństwa Publicznego w Lublinie, a od 1 października 1944 PUBP w Otwocku. 28 października 1944 został p.o. szefem PUBP w Węgrowie, 6 czerwca 1945 - p.o. szefem PUBP w Ciechanowie, 1 marca 1947 p.o. szefem PUBP w Grójcu, 10 listopada 1948 p.o. szefem, a 15 sierpnia 1950 szefem PUBP w Kwidzynie.
31 stycznia 1951 zwolniony dyscyplinarnie za oszustwo finansowe w czasie wymiany waluty, a 31 maja 1951 skazany w Gdyni na 3 lata więzienia.