Blitz ten nacechowany jest największym ryzykiem, ponieważ angażuje zawodników z pozycji safety, pozostawiając niekrytą głębię pola, max blitz – szarża podobna do poprzedniej, ale do ochrony głębi pola pozostawia się trzech lub czterech tylnych obrońców, a pozostała część drużyny stara się wywrzeć presję na rozgrywającym, run blitz – szarża stosowana również w sytuacji, kiedy ofensywa zamiast podania górą przeprowadza akcję biegową (run play), ale do powstrzymania biegacza z piłką desygnuje się tylko jednego lub dwóch dodatkowych zawodników, delayed blitz – sytuacja, kiedy wspomagający symulują cofnięcie się i zamiar krycia głębi pola, a następnie przechodzą do próby szarżowania rozgrywającego.
Taktyka przeciw blitzom Największą rolą w rozpoznaniu przygotowań formacji defensywnej do blitza odgrywają rozgrywający i skrzydłowi. Rozgrywający za pomocą poleceń (audibles) musi skorygować ustawienie i taktykę ofensywy. Podania muszą być szybsze i krótsze niż zwykle, często zamiast skrzydłowych piłkę otrzymują wówczas będący bliżej rozgrywającego biegacze. Jeżeli podanie mają otrzymać jednak skrzydłowi, to muszą oni wybrać krótsze ścieżki do biegu. Innym sposobem na przełamanie blitza jest próba wymknięcia się szarżującym zawodnikom przeciwnika.