Wyraźnie zdeklasowały je dopiero lokomotywy serii S101.
Z lokomotywą używane były czteroosiowe tendry wzorów (Musterblatt): III-5h (5 t węgla, 21,5 m³ wody), III-5i (6,5 t węgla, 30 m³ wody) i III-5m (7 t węgla, 31,5 m³ wody).
Inne lokomotywy serii S9 thumb|Doświadczalny parowóz Altona 561 Do serii S9 zaliczono na kolejach pruskich w 1906 roku także dwie doświadczalne lokomotywy o układzie osi 2'B2', zbudowane w 1904 roku przez zakłady Henschel według projektu Gustava Wittfelda i wyróżniające się przednimi stanowiskami maszynisty i obudowami aerodynamicznymi. Lokomotywa numer Altona 562 oprócz klasycznej budki dla obsługi kotła z tyłu lokomotywy miała obszerną, przeszkloną budkę maszynisty z przodu, przed dymnicą, z łamaną w formie dzioba statku przednią ścianą, dla poprawy aerodynamiki. Lokomotywa numer Altona 561 z kolei, oprócz podobnej przedniej kabiny, była cała obudowana nadwoziem wagonowym z oknami bocznymi, podobnie obudowany był tender. Lokomotywy te miały powierzchnię kotła 260 m², trzycylindrowy silnik sprzężony i koła o średnicy 2,2 m. Nie spełniły one jednak oczekiwań, a ich prędkość niewiele przewyższała parowóz S 4 (podczas prób porównawczych osiągnięto 137 km/h z pociągiem o masie 109 t). W 1912 roku zdjęto z nich obudowy i kabiny przednie.