Adam Szymański (pseud. A. Lach, ur. 16 lipca 1852 w Hruszniewie, zm. w Moskwie) – polski pisarz, publicysta, prawnik.
Życiorys mały|Tablica upamiętniająca Adama Szymańskiego w elewacji kamienicy przy Al. Adama Mickiewicza 29 w Krakowie W latach 1872–1877 uczęszczał do gimnazjum w Siedlcach. Ukończył studia prawnicze na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim do 1877 roku. Był więziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej w latach 1878–1879 za działalność w Rządzie Narodowym, a także zapewne za założenie i prowadzenie wraz z Janem Ludwikiem Popławskim Związku Synów Ojczyzny od 1877, następnie zesłany na Syberię, gdzie prowadził m.in. badania geograficzne, a także badania etnograficzne nad Jakutami. Początkowo przebywał w Jakucku, od 1882 roku w Kireńsku i Bałagańsku. Od 1885 lub 1886 roku mógł przebywać, dzięki Lorisowi Melikowi w europejskiej części Rosji poza terenami dawnej Polski. W tym samym roku został członkiem Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Powrócił z Syberii w 1895 roku, zamieszkał w Warszawie, a od 1902 mieszkał w Krakowie. W latach 1904–1913 wydawał i redagował czasopismo „Reforma Szkolna”. Jego „Szkice” zostały przetłumaczone na prawie wszystkie języki europejskie. Mąż Nadieżdy Smeckiej, miał jednego syna, Jana (1881–1953), który odziedziczył po ojcu bibliotekę.