Lokalna pomocnicza policja na okupowanej Białorusi (biał. Мясцовая дапаможная паліцыя акупаванай Беларусі) – kolaboracyjna pomocnicza formacja policyjna w służbie niemieckiej podczas II wojny światowej.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., jednym z głównych problemów stało się dla okupantów utrzymanie porządku na zajmowanych obszarach. Do września 1941 r. Białoruś znajdowała się pod władzą niemieckiej administracji wojskowej, zadaniem której – zgodnie z instrukcją Oberkommando des Heeres z 3 kwietnia tego roku – miało być dbanie o porządek i bezpieczeństwo na okupowanych terenach w celu ich wykorzystywania w interesach armii. Instrukcja dopuszczała możliwość powoływania miejscowej administracji średniego i niższego szczebla (zarządów rejonowych i gminnych), a także miejscowej pomocniczej policji porządkowej. Wszystkie te organy miały działać pod kierownictwem komendantur wojennych, nie mając prawa posiadać charakteru administracji politycznej. 7 lipca dowódca tyłów Grupy Armii „Środek” gen. Max von Scheckendorff podpisał w Baranowiczach rozkaz, w którym sprecyzował zadania komendantur wojennych w zakresie utworzenia organów miejscowego samorządu i pomocniczej policji porządkowej. Mogli być do nich przyjmowani Volksdeutsche i Białorusini, a przy ich braku też Polacy.