30 kwietnia 1914 został powołany na stanowisko kierownika literackiego „Nowej Gazety Łódzkiej”, wydawanej w Łodzi przez J. Grodka. Po zakończeniu okupacji niemieckiej w czasie I wojny światowej nadal zajmował się wydawaniem prasy codziennej w Łodzi. Został redaktorem i wydawcą „Głosu Polskiego” (od 12 listopada 1918), przejmując w tym celu urządzenia redakcyjne i sprzęt wspieranej przez Niemców „Godziny Polski” Adama Napieralskiego i Cezarego Zawiłowskiego. Ponieważ konkurencyjna prasa tę inicjatywę uznawała za naganną, rząd powołał kuratorów majątku w osobach Aleksego Rżewskiego i Kazimierza Pużaka. Oponenci oskarżali go o bezprawne przywłaszczenie mienia państwowego, więc wniósł pozew o zniesławienie przeciwko stronom, reprezentowanym przez Romualda Petrykowskiego i Stanisława Książka (1921). W latach 1918–29 był redaktorem naczelnym nie tylko „Głosu Polskiego” ale i jego popołudniówki „Kurier Wieczorny” (1921–25).

Zmęczony walką z konkurencją i wyczerpany przewlekłą chorobą wycofał się z działalności dziennikarskiej i przeniósł się do Warszawy. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie. Nekrologi zamieściły gazety łódzkie„Kurier Łódzki” 1934 nr 32.

Pozostawił żonę Marię.

Przypisy