Od marca 1923 był nuncjuszem w Belgii i internuncjuszem w Luksemburgu. W czasie wieloletniej misji pełnił m.in. funkcję nadzwyczajnego papieskiego wysłannika do wręczenia Złotej Róży królowej Belgii Elżbiecie (1923). W czasie okupacji niemieckiej w okresie II wojny światowej rezydował w Rzymie (1940–1944), powrócił do Belgii w 1944. W lutym 1946 papież Pius XII mianował go kardynałem, z tytułem prezbitera Santa Maria sopra Minerva. Już w czerwcu t.r. został podniesiony do godności kardynała biskupa, otrzymał rzymską diecezję podmiejską Velletri, zachowując zarazem dotychczasowy tytuł prezbiterski. W latach 1947–1950 był prefektem watykańskiej Kongregacji ds. Rytów, 1950-1953 prefektem Kongregacji ds. Zakonów (jednocześnie proprefektem Kongregacji ds. Rytów). Od stycznia 1951 wikariusz generalny Rzymu, pełnił równocześnie godność wicedziekana Kolegium Kardynalskiego. Wielokrotnie reprezentował papieża w charakterze legata, m.in. na Narodowym Kongresie Eucharystycznym Francji w Nîmes (wrzesień 1951).
Był uczestnikiem konklawe 1958 i 1963.