thumb|Herod Wielki Dynastia herodiańska – rodzina panująca w Palestynie, biorąca swą nazwę od jej największego członka, Heroda Wielkiego.
Dzieje rodu Za jej początek uważa się rzymską interwencję w walkach pomiędzy członkami dynastii machabejskiej rządzącej ówczesną Palestyną. Jeden z władców tamtego okresu Aleksander Jannaj nadał godność gubernatora Idumei Antypasowi I dziadkowi Heroda Wielkiego. Jego najstarszy syn i następca Antypater I, umiejętnie wykorzystywał napięcie pomiędzy dwoma braćmi: Janem Hirkanem II i Arystobulem II pochodzącymi z królewskiej dynastii Hasmoneuszy, co pomogło mu w zdobyciu przychylności Cezara, dzięki któremu w 63 p.n.e. został powołany na urząd prokuratora Judei, a król Jan Hirkan II stracił królestwo i po kilku latach zmarł na wygnaniu.
Pomimo że Palestyna znajdowała się pod okupacją rzymską i kilka pułków stacjonowało w Jerozolimie, w rzeczywistości jednak to Antypater I sprawował rządy w kraju. Wkrótce też umocnił swą władzę poprzez wyznaczenie swych synów: starszego Fazaela I na gubernatora Jerozolimy oraz młodszego Heroda na gubernatora Galilei. W 41 p.n.e.