Do tego czasu opublikował 12 prac naukowych z dziedziny chirurgii. 20 marca 1918 zachorował na zapalenie wyrostka robaczkowego. Od 28 kwietnia 1918 pracował w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Winnicy na stanowisku naczelnego lekarza. We wrześniu 1919 został wyznaczony przez władze ukraińskie na stanowisko naczelnego lekarza wszystkich instytucji sanitarnych w Płoskirowie i Winnicy, w randze pułkownika, ale uchylił się od przyjęcia tej funkcji i zdecydował na przyjazd do Polski. Za swoją służbę został odznaczony wszystkimi orderami bez mieczów do Orderu Świętego Włodzimierza.
15 października 1919 został przydzielony do rezerwy personalnej Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. 9 grudnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii rosyjskiej z warunkowym zatwierdzeniem rangi kapitana lekarza, zaliczony do Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojnyDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4195.. 7 stycznia 1920 został wyznaczony na stanowisko starszego ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Okręgowego w Grodnie, a 21 kwietnia tego roku na stanowisko komendanta tegoż szpitala. 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, „w korpusie lekarskim, w grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.