Antoni Staniewicz (ur. 2 lutego 1882 w Zabłociu (gmina Malin w powiecie dubieńskim), zm. 8 lipca 1941 w Kijowie) – polski ziemianin, działacz socjalistyczny i społeczny, adwokat, polityk, senator w II RP, członek Zarządu Głównego Partii Pracy w 1930 rokuProgram Partji Pracy (uchwalony na zjeździe delegatów w Warszawie w dniu 1 czerwca 1930 r.) / Partja Pracy.
Życiorys Wykształcenie Do 1895 roku uczył się w progimnazjum w Łucku (gdzie zaprzyjaźnił się z Wacławem Lipińskim), a następnie w gimnazjum w Jekaterynosławiu. W 1902 roku rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim (UW), po ogłoszeniu bojkotu rosyjskiego UW przez studentów w 1905 roku kontynuował studia w Odessie. Po ukończeniu tam studiów odbył aplikanturę w Kijowie.
Działalność socjalistyczna i niepodległościowa Już w czasie nauki w progimnazjum i gimnazjum prowadził (wspólnie z Lipińskim) propagandę polityczną w polskich i ukraińskich wsiach.