Legion Polski – polska formacja wojskowa w służbie Lombardii.
Formowanie Legionu rozpoczęto 9 stycznia 1797 roku. Podporządkowany został dywizji terytorialnej gen. Kilmaine'a i pod taką nazwą w składzie piechoty lekkiej występował. 19 lutego 1797 roku liczył 7 oficerów i 1110 żołnierzy.
Struktura organizacyjna 150px|thumb|Żołnierz Legionu Dowódca: Jan Henryk Dąbrowski I batalion grenadierów – Ludwik Dembowski, Jan Strzałkowski II batalion strzelców – Antoni Kosiński III batalion fizylierów – Ludwik Dembowski Zakład Legionów w Mediolanie – Kazimierz Konopka
Mundur Legionu Jan Henryk Dąbrowski, w rozmowach z rządem Republiki Lombardzkiej ustalił, że "ubiory, odznaki wojskowe i organizacja tego korpusu winny być w miarę możności zbliżone do zwyczajów Polaków". Kilkanaście dni po rozpoczęciu formowania pododdziałów, przedstawiono władzom Lombardii umundurowanych 20 grenadierów i 20 strzelców. Grenadierzy posiadali mundur wzorowany na polskiej kawalerii narodowej. Były to granatowe spodnie i kurtki z karmazynowymi wyłogami, kołnierzem, mankietami i połamiInne źródła podają, że grenadierzy mieli wyłogi granatowe, a jedynie wypustki wyłogów karmazynowe. Strzelcy prezentowani podobny mundur z ozdobami zielonymi. Wzorowany był na mundurze 3 regimentu pieszego buławy polnej litewskiej.