Jednak rozwiązaniem problemu miała być zwiększona liczba kół w podwoziu samolotu, a nie przebudowa płaszczyzn operacyjnych lotnisk, co wiązałoby się z dużo większymi kosztami.
Oficjalne uruchomienie programu aerobus
W październiku 1967 rząd radziecki zatwierdził specyfikację dot. aerobusa otrzymaną od Aerofłotu. Radzieckie linie lotnicze potrzebowały samolotu, który będzie w stanie pomieścić 350 pasażerów, mieć zasięg 3600 km z ładunkiem cargo o masie 40 t lub 5800 km bez ładunku cargo. Nowy samolot musiał też posiadać zdolność operowania z mniejszych lotnisk, które dysponowały pasem startowym 2600 m.
8 września 1969 Aerofłot przekazał wstępny projekt aerobusa do biura konstrukcyjnego Iljuszyn, który miał zająć się zbudowaniem samolotu. Szczegółowe wymagania operacyjne biuro otrzymało 22 lutego 1970.
Rozwój koncepcji Iljuszyn rozpoczął prace nad aerobusem w 1969. Początkowo rozważał powiększenie obecnych samolotów. Powiększenie Iła-62 (Ił-62-250) – miałby 30 ton ładowności, 259 miejsc oraz dłuższy kadłub o 6,9 m. Inne proponowane zmiany tego samolotu to kadłub dwupokładowy lub dwa kadłuby obok siebie. Powstał także projekt cywilnej wersji Iła-76, jednak żaden z ww. projektów nie został zrealizowany.