Tuż przed wybuchem II wojny światowej (sierpień 1939 r.) odbył ćwiczenia w 25 pułku artylerii lekkiej Armii „Poznań” w Ostrowie Wielkopolskim.
II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako lekarz dywizjonu. Uczestniczył w walkach Armii „Poznań”, m.in. w bitwie nad Bzurą, a następnie w obronie Warszawy. Był jeńcem obozu w Łowiczu. Po zwolnieniu z obozu wrócił do pracy w klinice. W 1940 r. wstąpił do ZWZ, w którym działał pod pseudonimami „Bogusz” i „Gustaw”. Był aresztowany przez Gestapo, przesłuchiwany przy alei Szucha i więziony przez 6 dni przy ul. Daniłowiczowskiej. Uczestniczył w tajnym nauczaniu na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Ziem Zachodnich.
W 1942 r. organizował ruchomą czołówkę chirurgiczną Obwodu ZWZ-AK Warszawa-Powiat. W lipcu 1944 r. dostał przydział do VII Obwodu „Obroża” Okręgu Warszawskiego (zastępca lekarza naczelnego). Po wybuchu powstania w Sanitariacie Okręgu Warszawskiego AK „Bakcyl” współorganizował Szpital Polowy przy ul. Hożej 53 i kierował Głównym Punktem Opatrunkowym batalionu „Zaremba”-„Piorun” (budynek PZUW przy ul. Poznańskiej 11). W szpitalu wykonywano 20–30 zabiegów i 4–5 operacji dziennie. Komendant Szpitala – Edward Drescher – pisał później: