Wyszkolił dwudziestu ośmiu lekarzy specjalistów w zakresie chirurgii dziecięcej, z których część zapewniła obsadę dla specjalistycznych oddziałów szpitalnych uruchamianych sukcesywnie z jego inicjatywy w Koszalinie, Słupsku i Gorzowie Wielkopolskim oraz dla organizowanego w Szczecinie drugiego ośrodka w ówczesnym Szpitalu Dziecięcym (współcześnie w strukturach SPSZOZ „Zdroje”), a ponadto prowadził kursy zawodowego doskonalenia lekarzy. thumb|240px|Karykatura Edwarda Dreschera (1958), rys. Julian Żebrowski(ze zbiorów Andrzeja Androchowicza) Poza ww. czterema ośrodkami wojewódzkimi wpółpracował także z Instytutem Matki i Dziecka w Warszawie. W ramach badań naukowych, ściśle związanych z lecznictwem, zajmował się początkowo głównie leczeniem urazów u dzieci oraz chorobami układu kostno-stawowego i chorobami nowotworowymi. W następnych latach dużo uwagi poświęcał wadom rozwojowym, m.in. wrodzonemu zarośnięciu przełyku i przepuklinom pępowinowym (był jednym z niewielu chirurgów na świecie, którzy osiągnęli sukcesy w ich leczeniu metodą zachowawczą). Opublikował ponad dziewięćdziesiąt prac naukowych i kilka podręczników akademickich.