Flaccus Aulus Avillius (ur. ok. 15 p.n.e., zm. 39 n.e.) – namiestnik rzymski w Aleksandrii. Na początku 32 roku n.e. mianowany przez Tyberiusza namiestnikiem Aleksandrii, Egiptu i LibiiKasjusz Dion, Historia rzymska LVIII 19,6.. Pełnił swoją funkcję przez siedem lat (do października 38 roku). Postać rzymskiego namiestnika znana jest przede wszystkim z pism Filona z Aleksandrii (Flakkus oraz Postelstwo do Gajusza).
Życie i kariera polityczna Flakkus urodził się w rzymskiej arystokratycznej rodzinie. Kształcił się razem z wnukami Augusta. Młodość spędził w ścisłym gronie Tyberiusza. Otrzymując tytuł towarzyszaἑταίροις, odpowiadający rzymskiemu: amicus Caesaris. został zaliczony do tak zwanych pierwszych przyjaciółπρώτων φίλων, ptolemejska tytulatura dworska, odpowiadająca rzymskiemu: comes et amicus. na dworze cesarza Tyberiusza. W roku 29 n.e., na rozkaz Tyberiusza, wraz z Sejanem i innymi wytoczył proces Agryppinie Starszej, matce późniejszego cesarza Kaliguli, który zakończył się jej śmiercią na zesłaniu.