Umieszczono tam też, zachowaną do dzisiaj inskrypcję, „Lenin nie żyje. Niech żyje leninizm. 1870-1924”. Budynek stał się szybko centrum życia kulturalnego i politycznego w regionie. To tutaj mieścił się początkowo miejski komitet Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (Bolszewików). Oprócz niego w budynku umieszczono m.in. Centralną Bibliotekę Nowosybirską, Instytut Kształcenia Nauczycieli, pierwszą stałą stację radiową na terenie Syberii, orkiestry symfoniczne i ludowe. To także tutaj, jeszcze tego samego roku, miał miejsce Pierwszy Syberyjski Kongres Rad, który zadecydował o zmianie nazwy miasta z Nowonikołajewsk na Nowosybirsk. Pod koniec lat dwudziestych rozważano umieszczenie w Domu Lenina Nowosybirskiego Teatru Opery i Baletu, który jednak otrzymał własny budynek.
Od 1935 do 1985 w Domu Lenina swą siedzibę miał Teatr Młodzieży, dla którego potrzeb przebudowano i dostosowano wnętrza budynku. W latach 1943–1944 obiekt przechodzi rekonstrukcję i przebudowę. Usunięto część dekoracji, zmieniono wystrój fasady oraz kształt kolumnady, usunięto elementy upodabniające górną część budynku do Mauzoleum Lenina. Architekturze budynku nadano tym samym formę bardziej klasyczną.