Hilary dowodził, że żaden król nie ma prawa wydać takiego zwolnienia, o ile nie otrzymałby go od papieża. Henry nie ugiął się przed tym argumentem, gdyż uderzał on w jego królewskie prerogatywy. Tomasz Becket, wówczas kanclerz Henryka, a później znany ze swojego sporu z Henrykiem o przywileje kościelne, był jednym z głównych oponentów Hilarego podczas rady. Ostatecznie przekonano Hilarego do wycofania wszelkich biskupich roszczeń wobec opactwa.
Biograf Henryka II, historyk W.L. Warren, wyjaśnia, że Hilary był zmuszany do wytoczenia procesu opactwu Battle przez swoją kapitułę katedralną i że Hilary nie prowadził sprawy energicznie. Historyk Henry Mayr-Harting uważa proces z opactwem za jedyny wyjątek w długiej karierze Hilarego jako stronnika króla przeciw papiestwu i twierdzi, że jedynym powodem dla którego Hilary sprzeciwił się królowi było zlekceważenie jego praw jako biskupa diecezjalnego. Mayr-Harting wskazuje ponadto, że Theobald z Bec wspierał wysiłki Hilarego w obronie jego praw.