lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 marca tego roku został przeniesiony służbowo na X kurs dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii Toruniu z równoczesnym zwolnieniem z zajmowanego stanowiska. 1 sierpnia 1927, po ukończeniu kursu, ponownie objął dowództwo 11 dak. Od 16 sierpnia do 16 października 1931 był słuchaczem V kursu unifikacyjno-doskonalącego dla dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, a od 15 do 28 listopada 1932 kursu informacyjno-gazowego w Szkole Gazowej w Warszawie. 21 grudnia 1932 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień pułkownika w korpusie oficerów artylerii i 2. lokatą. Od 12 stycznia do 28 marca 1934 był słuchaczem kursu wyższych dowódców artylerii w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 5 kwietnia 1934, po dwunastu latach dowodzenia dywizjonem, został wyznaczony na stanowisko dowódcy 21 pułku artylerii lekkiej w Białej i w Oświęcimiu. Od 24 kwietnia do 30 maja 1935 był słuchaczem kursu wyższych dowódców artylerii w Wilnie. 24 lutego 1938 został mianowany dowódcą artylerii dywizyjnej 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej między innymi w obronie Modlina. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł.