Stanisław Wojciech Pazda (ur. 28 kwietnia 1936 w Sypniewie) – polski archeolog, specjalizujący się w archeologii Polski i powszechnej epoki żelaza, nauczyciel akademicki związany z Uniwersytetem Wrocławskim.

Życiorys Urodził się w 1936 roku w Sypniewie. Po ukończeniu szkoły średniej, podjął studia archeologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończył w 1957 roku magisterium. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę na macierzystej uczelni, gdzie przeszedł kolejne stopnie awansu zawodowego nauczyciela akademickiego do asystenta przez adiunkta (1966), docenta (1982), profesora nadzwyczajnego (1993) i profesora zwyczajnego (1995). Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1966 na podstawie pracy Plemiona kultury przeworskiej w okresie wypływów rzymskich na Dolnym Śląsku, doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie archeologii w 1979 na podstawie pracy Studia nad rozwojem i zróżnicowaniem lokalnym kultury przeworskiej na Dolnym Śląsku, a tytuł profesora w 1995 r.

W latach 1983–1987 pełnił funkcję kierownika Katedry Archeologii UWr. Był członkiem licznych towarzystw naukowych, w tym m.in.